جوری بود که کاغذ را انگار کن یک خانه اشرافی،سرسرا از مرمر و کلمات دختران مه رو پوشیده در جامه های رنگ رنگ که لم می دادند و صدای خنده شان به آسمان بود....چطور شد که بی هوا همه واژه ها کوچیدند؟

 

یادم نمیرود سه ساله که بودم یا شاید کمتر پدرم را روی تخت همان بیمارستانی که مادرم هشت سال جنگ پرستارش بود...یکی می گفت انگار گرگ دریده این مرد را...من باهاچ زنبور اصل اشکها می ریختم که باباش رفته جپه...یادم است که بمب خانه کناری را ویران کرد و دیوارخانه ما ریخت و در که روی پاشنه  قیژیژ می کرد و مامان بزرگ که از ترس ما رو گذاشته بود توی کمد آخر محله متروک بود و مرده دزدها...دایی با موتور آمد و ما رو برد بیمارستان پیش مامانم که از خبر بمباران محله داشت پس می افتاد،ماشب روی روزنامه و چادر مشکی مامانم در اتاق پرستارها خوابیدیم ولی یادم نیست که یک رهگذر به مامانم و خاله طوبی گفت که اگر به خودتان دل نمیسوزانید به این طفل معصوم رحم کنید و ببریدش از این شهر نفرین شده و مامانم خندیده بود که اگر قرار است بمیرد می میرد هرجا که باشد...مامانم دل داشت همین الانشم دارد...یادم هست که سال ۶٩ -٧٠ شاید با مامان بزرگم رفتیم کوچه پروانه بعد از ١٠ سال از خانه زندگی ۶٠ ساله اش یک دامن بنفش گلدار دید و بس...یادم است که جسد پسر بزرگه عمه را که آوردند بعد از چندین سال که مفقود بود عمه بس که گریه کرده بود آب مروارید آورده بود چشمهایش و افسون بود افروز بود نمی دانم نامزدش که غش کرده بود و من تا بمیرم لخ لخ کفشهایش یادم نمی رود که می کشیدندش وقت تشییع جنازه...یادم است که بعد از جنگ سرزمین مادریمان خراب ابادی است که خودما هم قرار ماندن نداشتیم ما که همه جنگ ماندیم....ما نماندیم ولی سرطان خون در نسل ما ماند ...سرفه های شیمیایی در نسل ما ماند...فقر و ویرانی در نسل ما ماند...هشت سال ترک تحصیل در نسل ما ماند....وبا و حصبه و کارون نروفته در نسل ما ماند....جگر خون و دل پر درد در نسل ما ماند.... مرده خواری و کباده کشی ماندکه سنگین است و آن را نمی یارم و هنوز و همیشه در جنگ هیچ جلوه و جلایی نیست....

فکر می کنی خیلی پیر شده ای اگر هزار و یک کار نکرده داری و هزار و یک راه نرفته.....با تو حرف که می زدم گفتی که مجموع دستیافتهای کوچک است که زندگی را میسازد و  اصلا که چی..گفتی بریز دور این خیالهای زنانه را و من در اینه دیدم که هیچ چروکی نداشتم و دیدم که هنوز چهل پنجاه سالی باتو پیش رو دارم و تیر و مرداد و شهریور به ترتیب توولد من و تو و زندگیمان است و باید تابستانت پر از شادی و شکر باشد و گفتی ترکیب همیشگی شور با شادی است نه چیز دیگری........................................

من و تو یکی شوریم

از هر شعله یی برتر،

که هیچگاه شکست را بر ما چیرگی نیست

چرا که از عشق روئینه تنیم

 

و پرستویی که در سرپناه ما آشیان کرده است

باآمدشدنی شتابناک 

خانه را از خدایی گمشده لب ریز می کند-شاملو

خیلی هم گرفته و اگر خیال کنی با این روشهای معمول باز شود نه...دلم را می گویم...مثلا بروم چیزی در دفترم بنویسم یا همین طور که غذا می پزم کمی گریه کنم یا دوش آب داغ بگیرم با پاهایم را در آب سرد بگذارم یا نفس عمیق پر از ریز گرد بکشم یا موسیقی گوش کنم از غمگین به نخدای نکرده شاد نه....پس گور پدر دلم اگر میخواهد باز شود اگر نمیخواهد هم باز هم گور پدرش

	The Hollow Men
	The Hollow Men T. S. Eliot I We are the hollow men We are the stuffed men Leaning together Headpiece filled with straw. Alas! Our dried voices, when We whisper together Are quiet and meaningless As wind in dry grass Or rats’ feet over broken glass In our dry cellar Shape without form, shade without colour, Paralysed force, gesture without motion; Those who have crossed With direct eyes, to death’s other Kingdom Remember us—if at all—not as lost Violent souls, but only As the hollow men The stuffed men. II Eyes I dare not meet in dreams In death’s dream kingdom These do not appear: There, the eyes are Sunlight on a broken column There, is a tree swinging And voices are In the wind’s singing More distant and more solemn Than a fading star. Let me be no nearer In death’s dream kingdom Let me also wear Such deliberate disguises Rat’s coat, crowskin, crossed staves In a field Behaving as the wind behaves No nearer— Not that final meeting In the twilight kingdom III This is the dead land This is cactus land Here the stone images Are raised, here they receive The supplication of a dead man’s hand Under the twinkle of a fading star. Is it like this In death’s other kingdom Waking alone At the hour when we are Trembling with tenderness Lips that would kiss Form prayers to broken stone. IV The eyes are not here There are no eyes here In this valley of dying stars In this hollow valley This broken jaw of our lost kingdoms In this last of meeting places We grope together And avoid speech Gathered on this beach of the tumid river Sightless, unless The eyes reappear As the perpetual star Multifoliate rose Of death’s twilight kingdom The hope only Of empty men. V Here we go round the prickly pear Prickly pear prickly pear Here we go round the prickly pear At five o’clock in the morning. Between the idea And the reality Between the motion And the act Falls the Shadow For Thine is the Kingdom Between the conception And the creation Between the emotion And the response Falls the Shadow Life is very long Between the desire And the spasm Between the potency And the existence Between the essence And the descent Falls the Shadow For Thine is the Kingdom For Thine is Life is For Thine is the This is the way the world ends This is the way the world ends This is the way the world ends Not with a bang but a whimper

 رشته ادبی است و سال سوم را جهشی می خواند و کنکور طبیعی می دهد و  دانشگاه دولتی قبول میشود و در تیم کوهنوردی دانشگاه است.بر و روی چندانی ندارد اما خوش لباس است و  خوش سر و زبان..خنده هایش دنیارا بر میدارد .ژاکتهایش را همه خودش میبافد وابروی همه بچه های خوابگاه را بر می دارد و توی آنهمه دختر دانشکده پرستاری روسری دارد و از همه آدمهای اطرافش انگلیسی اش بهتر است و به همه بچه ها درس میدهدو...

سال دوم دانشگاه می خورد به انقلاب فرهنگی با یک پسر دانشجوی ساده با 12 هزار تومان پول و یک عالم موی سیاه و یک پیراهن کرم ازدواج میکندو تصمیم می گیرند به اوج ماه برسندو سالم زندگی کنند. با پیکان سبزشان شهر به شهر رانندگی میکند و دستپختش حرف ندارد و لباسهای بچه ها را میبافد و قصه های همه دنیا را بلد است و دوست دارد بچه ها کتاب خوان شوند و هشت سال جنگ که شوهرش همه اش در منطقه است سرپرستار بخش اورژانس بیمارستان بزرگ شهر است و هنوز 55 کیلو است.

چند دهه گذشته است....یک دختر 28 ساله دارد یک پسر 26 ساله و دو دختر 22 و 16 ساله......زانو و پاراتیروئیدش را عمل کرده و رحمش را برداشته...20 کیلو اضافه وزن دارد و اصلا خوش لباس نیست و اصلا از اینترنت و وبلاگ ته تغاری سر در نمی آورد...دخترهایش فرانسه و انگلیسی حرف می زنند و او نمی فهمد...پسرش نه تنها مهندسی پزشکی نخوانده که دانشگاه را نصفه نیمه ول کرده و عروسش موهایش هفت رنگ است و بچه ها غذاها و دسرهایی بلدند که اسمشان هم بیگانه است و خودش و شوهرش که کلیه اش را عمل کرده و یکی دو مورد دیگر دو کارمند بازنشسته ساده لیسانسه اند و در یک آپارتمان کوچک با دو دختر کوچکتر سالم زندگی میکنند و به اوج ماه هم نرسیده اند و حتی یکبار هم نپرسیده چرا؟

آسمان با شهر ما مهربان شده است..می بارد...آفتاب و باران پی هم گذاشته اند و هی می دوند در پی هم ...انگار دو کودک....و هی رنگین کمان...هی بوی خوش خاک باران خورده....ورودخانه که دلتنگ بود و ریه هایش خشکیده بود و دلش می طپید از تشنگی به عشوه پیچ و تاب می خوردو چتر من ماهی دور از آب دارد دوباره می خندد..............................................................................و آسمان مهربان که باشد چقدر سرشارم!

 

زن ایستاده بود در پیچ جاده و داشت نگاه می کرد به ماشینهایی که می آمدند و می رفتند و چشم...چشمهایش....دو دو می زد برای هیچ وقت نیامدن...همیشه رفتن...جاده.... این است که................. زنها به معجزه معتقدند و درونشان چیزهایی میجوشد که سخت پرندین و خیالی است و تو هر قدر سخت سخت سخت دوست داری گم شوی در هیاهوی درونشان...بزنی به سیم آخر و بشوی کاشف چیزهای کشف نشدنی سخت پرندین و سخت خیالی و بروی در سردابه هایی قدم بزنی و هر قدر که بخواهی از شرابهای شیرین گرفته تا زهر مار بنوشی و منتها همه مست کننده همه سخت مسکر.....من زن است و زن شیدایی.............